In het Multatuli Museum wordt de privé-bibliotheek van de schrijver bewaard, zoals die is aangekocht uit de nalatenschap van de weduwe Mimi Douwes Dekker. In de pronkkast bevinden zich om en nabij de 500 boeken uit de 16de tot en met de 19de eeuw, in diverse talen, over tientallen onderwerpen. Opvallend, of bij Multatuli juist niet opvallend, is de geringe hoeveelheid fictie.

In een stuk of vijftig van deze boeken staan aantekeningen en leessporen. Multatuli zag zijn boeken als gebruiksvoorwerpen en was beslist geen bibliofiel. Zo bestaan de leessporen van de auteur vooral uit nagelkrassen in de marge van de boeken: Multatuli markeerde op die manier voor hem interessante of belangrijke passages. De opwinding of ergernis moet af en toe groot zijn geweest, want hier en daar is hij met het krassen door het papier heen gegaan.
Tevens weten we uit de aantekeningen dat Mimi boeken voorlas aan Multatuli. Soms zijn de aantekeningen van haar hand, maar meestal betreft het de mening van hen beiden of van Multatuli alleen.

Tot slot zitten er natuurlijk ook boeken in de collectie met opdrachten van vrienden of bewonderaars, soms zelfs van vijanden. Zo treft u de driedelige autobiografie aan van Mina Kruseman, Mijn leven waarin ze afrekent met Multatuli, terwijl ze het eerste deel nog van een opdracht aan hem voorziet.